Nietrzymanie moczu u dzieci w początkowym okresie rozwojowym nie jest powodem do niepokoju. Każde dziecko w innym momencie zaczyna radzić sobie z kontrolą pęcherza i nie należy go do tego zmuszać. Ważne jest zapewnienie mu komfortu i bezpieczeństwa w razie nadchodzącej wpadki. Nietrzymanie moczu u dzieci może zacząć niepokoić w momencie, kiedy zdarzyło się to po długim czasie od momentu, kiedy dziecko nauczyło się już w pełni kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne w tej kwestii. Wiele interesujących informacji można znaleźć na stronie https://gaboscm.pl/leczenie-nietrzymania-moczu-u-dzieci/.

Jakie są przyczyny wtórnego nietrzymania moczu u dzieci?

Wiele jest sytuacji, w których dzieci już po odpieluchowaniu nie trzymają moczu – zdarzyć się to może w sytuacji, kiedy ich adrenalina wzrasta, a poczucie bezpieczeństwa maleje lub w sytuacji intensywnego śmiechu – takie sytuacje nie mają w sobie nic niepokojącego i nie należy z ich powodu udawać się do lekarza. Jeżeli jednak moczenie zaczęło zdarzać się częściej, a dziecko zmieniło swoje zachowanie – jest smutne lub bardziej pobudzone, bardziej milczące lub dzieje się z nim cokolwiek innego to trzeba zgłosić się z problemem do lekarza.

Przyczyn nietrzymania moczu u dzieci może być wiele, rozpoczynając od problemów psychologicznych i neurologicznych, a kończąc na infekcjach układu moczowego i nowotworach. Jedno jest pewne – nie należy bagatelizować niczego związanego z dzieckiem, bo nawet delikatna z pozoru infekcja układu moczowego może się dla niego lub dla niej skończyć silnym bólem i cierpieniem, jakiego żaden rodzic nie chciałby zafundować dziecku.

Jak postępować w sytuacji, w której pojawiają się wpadki?

Przede wszystkim w żadnym wypadku nie należy obwiniać dziecka lub złościć się na nie, kiedy zaleje kolejny komplet pościeli. Wręcz przeciwnie – należy przygotować sobie kilka awaryjnych kompletów i przygotować się nawet na kilka sytuacji w ciągu jednej nocy. Dziecko w sytuacji nietrzymania moczu również jest zagubione i po prostu nie wie, co się dzieje. Zafundowanie mu dodatkowego stresu w postaci własnej złości lub jawnie okazywane zmęczenia sprawi, że problemy psychologiczne dziecka mogą się pogłębić, a ono samo będzie się czuło odrzucone, niepotrzebne i winne.

Leczenie potencjalnego schorzenia

W pierwszej kolejności należy kontrolować podawanie dziecku płynów około dwóch godzin przed snem, dzięki czemu łatwiej będzie opanować ewentualną wpadkę nocną. Drugim krokiem jest udanie się do pediatry i wykonania wszelkich badań, jakie zaleci. Zwykle jest to badanie ogólne moczu i posiew, USG brzuszka i przepływ cewkowy. Po otrzymaniu wyników udajemy się z powrotem do lekarza w celu ich zweryfikowania i połączenia z obserwacjami, które cały czas prowadzimy.

Lekarz po otrzymaniu wyników wdraża leczenie lub zarządza dalszą diagnozę, jeśli z wyników tych nie wynika żadna oczywista przyczyna moczenia się dziecka. Nie należy się jednak martwić na zapas. Należy działać i być może zapisać dziecko i siebie do psychologa – jednakże wszystkie kroki należy podejmować we współpracy z lekarzem pediatrą, aby nie zaszkodzić naszemu dziecku.