Xiu Xiu w Hydrozagadce – fotorelacja

Mówi się, że muzyka Xiu Xiu zbudowana jest na pewnym paradoksie: mimo eklektycznego brzmienia i czerpania garściami z różnych stylistyk, projekt Jamiego Stewarta charakteryzuje się wewnętrzną spójnością. Warszawski koncert grupy udowodnił, że to nie jedyna pozorna sprzeczność cechująca Xiu Xiu.

Festiwalowy notatnik: 17. Tydzień Kina Hiszpańskiego

Tydzień Kina Hiszpańskiego jest traktowany przez wielu widzów jako ciekawostka – hiszpańskie kino bywa uznawane wsobne i nie do końca zrozumiałe poza granicami tego kraju. Nie do końca jest to prawdą, bo o ile w niektórych filmach z ostatnich lat (paradoks: szczególnie w tych, które trafiają do szerokiej dystrybucji) rzeczywiście daje się odczuć specyficzne hiszpańskie … Czytaj dalej Festiwalowy notatnik: 17. Tydzień Kina Hiszpańskiego

Festiwalowy notatnik: 23. Wiosna Filmów

Od kilku lat obecność na Wiośnie Filmów jest dla mnie, podobnie jak dla moich znajomych i wielu innych warszawskich widzów, czymś w rodzaju świeckiej tradycji. Trudno nie zaplanować sobie chociaż kilku wizyt w Kinie Praha (czyli jednym z niewielu o niekomercyjnym repertuarze na prawym brzegu Wisły), skoro jest to świetna okazja do obejrzenia filmów nagrodzonych … Czytaj dalej Festiwalowy notatnik: 23. Wiosna Filmów

Samotność w Nowym Jorku

Nowy Jork to mekka filmowych outsiderów: od samotnych mścicieli w rodzaju bohatera „Taksówkarza”, przez dziwaków z filmów Woody’ego Allena, aż po bardziej współczesną, ale kultową już postać Frances Ha. Teraz dołącza do nich Carrie – szalenie inteligentna, ale nieprzystosowana społecznie dziewiętnastolatka.

Szpieg mimo woli

Debiutancki thriller Thomasa Kruithofa nie bez powodu reklamowany jest nazwiskiem François Cluzeta. Choć jego rola nie ma wiele wspólnego ze słynną kreacją z „Nietykalnych”, to francuski aktor jest siłą napędową filmu, wiarygodnie przedstawiając przemianę, jaką przechodzi jego bohater.

Zakupy z duchami

W „Personal Shopper” Olivier Assayas łączy portret świata mody z historiami o duchach rodem z powieści gotyckiej. Czy w tym szaleństwie jest metoda? Nie do końca, ale nie zmienia to faktu, że francuskiemu reżyserowi udaje się przemycić kilka trafnych spostrzeżeń na temat współczesnego świata.

Trzy kolory

„Moonlight” to trzyczęściowy portret przedstawiający dojrzewanie czarnoskórego Chirona. Właśnie tak – portret, a nie opowieść, bo reżyser filmu, Barry Jenkins, gatunkowe konwencje wykorzystuje nie po to, by rozwijać akcję (ta jest tu do bólu wręcz schematyczna), ale by zbudować tożsamość bohatera. Ukazuje ją zarazem jako coś płynnego, uwarunkowanego zarówno jego aktualnym poziomem rozwoju emocjonalnego, jak i zmieniającym … Czytaj dalej Trzy kolory

Obywatel, instytucja, technologia

Choć „Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne z łatwością wpisuje się w dotychczasową twórczość mistrzów kina realistycznego, to ich najnowsze dzieło ogląda się jak rasowy kryminał. Przede wszystkim jest to jednak frapujące studium zależności między rolą obywatela a instytucjami, w ramach których funkcjonuje, a także dominującą nad coraz większą liczbą sfer życia technologią.

Przechytrzyć traumę

Czy we współczesnym kinie możliwe jest jeszcze oryginalne podejście do przedstawiania i przepracowywania przeszłości? Okazuje się, że odpowiedź na to pytanie cały czas brzmi twierdząco. Udowadnia to Petr Zelenka, który w swoim najnowszym filmie w przewrotny sposób mierzy się z bolesnym epizodem z czeskiej (a właściwie czechosłowackiej) historii.   Choć do naszych południowych sąsiadów przylgnął … Czytaj dalej Przechytrzyć traumę